Historia antykultury

Nie wiem czy drodzy czytelnicy mojego bloga śledzą twarzoksiążkę ani ciekawy blog "Młot na marksizm", stąd mała reklama.

Niedawno ukazała się zapowiedź "Historii antykultury" Krzysztofa Karonia. Zamówienia można składać już od jutra, zapowiada się bardzo ciekawie. Choć z drugiej strony... czasem zastanawiam się czy warto sobie bardziej podnosić ciśnienie, codzienne wiadomości ze Szwecji wydają się ponad moje siły...

"Antykultura jest ideologią władzy pasożytniczych elit nad pragnącym nieograniczonej wolności, ale pozbawionym zdolności do pracy społeczeństwem. Warunkiem realnej wolności, czyli możliwości działania zgodnie z własna wolą, jest dobrobyt, czyli dostępność dóbr, ponieważ bez posiadania dóbr człowiek nie może nie tylko działać, ale nawet przeżyć. Jeśli człowiekowi w procesie wychowania uniemożliwi się zdobycie kwalifikacji i zdolności do pracy produkującej pożyteczne dobra, to taki człowiek dla osiągnięcia realnej wolności musi potrzebne mu dobra ukraść tym, którzy je produkują i musi poprzeć taką ideologię (i taką władzę polityczną), która organizuje system legalnej kradzieży. Warunkiem trwałości takiego systemu jest pozbawienie producentów możliwości oporu przeciwko wyzyskowi.Marksizm klasyczny przedstawił program zdobycia i trzymania władzy przez komunistów za pomocą zrewoltowanego tłumu i fizycznego terroru, jednak program ten został odrzucony przez kulturowe i racjonalne społeczeństwo. Stworzony w Instytucie Badań Społecznych we Frankfurcie nad Menem nowy marksizm nazwany teorią krytyczną stworzył nowy program, którego celem było zniszczenie etosu pracy i etosu wspólnotowego, jednak ta nowa ideologia poniosła klęskę w konfrontacji z kulturowym społeczeństwem. Dopiero marsz przez instytucje umożliwił zmianę systemu wychowania nowych elit pozbawionych zdolności do pracy i uzależnionych od systemu kradzieży i zmianę ludzkiej mentalności umożliwiającej stosowanie psychicznego terroru wobec producentów. Jednak system pasożytniczy musi doprowadzić społeczeństwo do ekonomicznego upadku i do społecznego buntu. W celu stworzenia systemu fizycznego terroru umożliwiającego tłumienie takiego buntu podjęto realizację projektu Unii Europejskiej".


Więcej o książce Krzysztofa Karonia: http://www.historiasztuki.com.pl/BOOK-HISTORIA-ANTYKULTURY-…

Trzeci kubek kawy

W zeszlym tygodniu odwiedził nas kapłan z Polski. przyjechał z prywatną wizyta do swojej dawnej nauczycielki, ale w niedzielę odprawił mszę Polakom z Lundu.

Powiedział nietuzinkowe kazanie o celniku Zacheuszu, którego przesłaniem była zachęta do wyjścia ze swojej skorupy i ośmieszenia się, po to, by móc zbliżyć sie do Boga. Pięknie rozwinął temat, plastycznie przedstawiając nam realia epoki oraz terenów Palestyny.

Tym księdzem okazał się ks. profesor Krzysztof Kościelniak, jeden z najbardziej doswiadczonych naukowców w dziedzinie orientalistyki. Swoje życie spędza w róznych krajach Azji, badając lokalne kościoły, ich historię i teologię oraz zwyczaje. Ostatnio pracuje na uniwersytecie w Gruzji. Kilka lat temu prowadził wykłady w Damaszku.

Ksiądz zna języki Biblii, ale także współczesne języki wschodu, takie jak arabski, co sprawia, że zupełnie inaczej rozumie to, co dzieje się na Bliskim Wschodzie.

Przy kawie opowiadał niesamowite rzeczy. Jak człowiek „stamtąd” – o tym jak naprawdę wygląda życie Palestyńczyków w Izraelu, o prawdziwym obliczu wojny w Syrii, o dwudziestu trzech kościołach unickich, o możliwościach dialogu z innymi religiami,  oraz o tym, jak bardzo źle robimy bezkrytycznie przyjmując uchodźców z Afryki i Azji... a także o tym, że polski kościół nie umie znaleźć się w sytuacji krytykowania wypowiedzi papieża, a ta zmiana mentalności nastąpiła za kadencji ... papieża Polaka. Bo przecież nie szło nie zgadzać się kimś, kto był wybrańcem Bożym dla pogromienia komunizmu!

Tematów przewinęło się mnóstwo, ksiądz okazał się kopalnia wiedzy. Połowa grona „kawowego” obsiadła księdza z wypiekami na twarzy i starała się wtrącać pytania – co nie było łatwe, bo każdy chciał. Coś niesamowitego, słuchaliśmy jak dzieci. Sączyliśmy kolejne kubki kawy i zapomnieliśmy, że dawno minęła pora lanczu.

Okazało się przy okazji, że ksiądz Krzysztod był u nas już drugi raz. Za pierwszym razem wygłosił wykład na temat islamu. Wykład okazał się zgorszeniem dla proboszcza i lokalnych kapłanów. W naszym kościele nie mówimy źle o muzułmanach.

Teraz nie pozwolono na kolejny wykład, stąd rozmowa przy kawie. Która była równie cenna jak wykład, niemniej jednak niesmak związany z atmosferą parafii pozostał...

Bardzo polecam zainteresować się pracami naukowymi księdza profesora, Wikipedia podaje sporo odnośników, już sobie conieco ściągnęłam.

źródło zdjęcia: http://wyborcza.pl/1,76842,7940390,Ksieza_w_orszaku_Kaczynskiego.html

Rok urodzaju

Jak to napisał Józef, my maluczcy ogrodnicy, mieliśmy rok wyjątkowego urodzaju. Najlepiej to widać na przykładzie orzecha, który urósł w tym sezonie o niemal 2 m... to nasz kawałak Wrocławia w Szwecji.


A z orzechem było tak. Moja mama jest zapaloną drzewiarą (między innymi, ma też inne pasje). Chodzi i rozpoznaje drzewa. Zbiera liście, suszy i robi albumy. Od kilku lat zbiera też „owoce” tych drzew i próbuje z nich wyhodować nowe.


Jesienią 2015 roku znalazła orzechy, które spadły z wyjątkowej urody orzecha czarnego w Parku Szczytnickim (który, notabene, jest ponoć bardzo bogaty w egzotyczne gatunki drzew). Było ich około 10, zakopała je w doniczce z ziemią i wsadziła do piwnicy, mają ponoć mieć ciemno i zimno, niczym w przyrodzie. Podlewała całą zimę. Na wiosnę 2016 z jednego ziarna zaczął wychodzić pęd. Do wakacji urósł na około 30 cm.

 Orzech gotowy na emigrację

W tamte wakacje byliśmy samochodem w Polsce. Postanowiliśmy z mamą, że posadzimy go na naszej działce (wprawdzie mąż przypominał, że to nie jest nasza działka, że tylko wynajmujemy od gminy, ale ja na to że nic to, drzewa się sadzi dla potomności a nie tylko dla własnych korzyści, a poza tym jest za darmo, więc co mu szkodzi). No ale zabrał „doniczkę” do samochodu, poprosiłam o posadzenie na końcu działki. Jak wyrośnie, idealnie zasłoni blok naprzeciwko.

 świeżo posadzone drzewko, sierpień 2016

Nie wiedziałam, ze drzewa sadzi się z plastykową rurą w ziemi, żeby nawadniać korzenie. A to też było gorące lato. Jak przyjechałam po kolejnych 10 dniach, liście były zbrązowiałe a małe gałązki słabiutkie. Podlewałam jak szalona, ale na jesień został mały patyczek...

Byłam załamana lekko, najbardziej tym jak rozczaruję mamę. Oddawała mi orzecha niczym swoje trzecie dziecko! No ale nic, trzeba było czekać. Wiosną 2017 roku niecierpliwie sprawdzałam co obudzi się do życia. Wreszcie zobaczyłam małą „czuprynkę” na orzechu. Żył!!!

 

Kwiecień 2017

Co za radość!!

Ale tempo wzrostu miał średnie, przez cały sezon urósł może o 30 cm. Potem liście znowu zwiędły i został (wyższy niż poprzednio) patyczek. Nastąpiła ziman stulecia w Szwecji, trwała jakoś do kwietnia.

 początek maja 2017

 

koniec maja 2017

 sierpień 2017

 październik 2017

 kwiecień 2018

Potem przyszło od razu szwedzkie lato – orzech szybko wypuścił liście. Pod koniec maja Kubuś wys. ok 100 cm posłużył jako układ odniesienia.

 

25 maja 2017

A potem przyszło hiszpańskie lato. Nawadnialismy ogródek dość często, a któregoś dnia mąż zapytał: „a co się stało z tamtym małym drzewkiem, kupiłaś jakieś nowe?”

20 czerwca 2018, paliki mają wys 140 cm.

Wybuchnęłam śmiechem jak stąd do Wrocławia. Nasz orzech nagle miał 130 cm, w ciągu miesiąca! Musiałam dość szybko zaopatrzyć go w paliki, bo zobaczyłam, ze krzywo rośnie.

 

 lipiec 2018

W lipcu stożek wzrostu był jakoś na wysokości palików, ok 140 cm. Co 2 tygodnie przesuwałam sznurki na palikach.

A po powrocie z wakacji ma ok 2 metry!! Pień u dołu ma średnicę około 4 cm, paliki nie wystarczają – za słabo wbite i za małe. Podwiązałam do żywopłotu.

2 września 2018

Taki to rok urodzaju mieliśmy w Szwecji. Niczym w bajce o cudownej fasoli.

Teraz hodujemy mango z pestki pakistańskiego owocu, który mama przemyciła z czerwcowej wizyty. Jedna zakiełkowała w lipcu i dosłownie rosła w oczach, drugą, z mniejszym pędem, wzięłam do siebie. Teraz obserwuję postępy, ale póki co ... żadne. Może jednak mango nie chciało emigrować do Szwecji. A może tak jak orzech, potrzebuje trochę czasu.

Księga ziół ... i warzyw

Witajcie po długiej nieobecności. Cóż... wiecie jak jest... co będę się tłumaczyć. Koniec szkoły to koncerty, akademie, początek wakacji, wizyty babci z Polski. Potem nasze wakacje, tym razem niemal w całości we Wrocławiu. Walka z żywiołem czyli gorącem oraz dwójką chłopców na małej przestrzeni blokowego mieszkania.

Spojrzałam teraz na mój blog i patrzę, a tu koper włoski na mnie wyziera z obrazka.

Ostatnio mnie zawiódł – źle ukisił ogórki. A może to ogórki były trefne, teraz wyczytałam, że trzeba kisić max 24 godziny po zerwaniu. Tja... a ja kupiłam sobie polskie ogórki gruntowe w centrum Malmo...

Ostatnie kilka miesięcy to także desperacka walka o ... wzięcie się w garść. W lipcu byłam z chłopcami na basenie, podkusili mnie żeby sie zważyć. I przyszło załamanie. Co tu robić. Wydaje mi się, że zdrowo jem, ale po czterdziestce zmienia się metabolizm. U mnie chyba wysiadł.

Pojechałam na wakacje zdesperowana, żeby coś z tym zrobić. Zacząć biegać, jak mama będzie zajmować się dziećmi. Kupować polskie cudowne warzywa i owoce, wysiąść z auta i pójść na tramwaj...

Wiele się udało, z wyjątkiem biegania (za to w tenisa pograłam kilka razy!), ale czułam, że to za mało.

Zaczęło do mnie docierać, że trzeba więcej, że gruntownie. I wtedy usłyszałam o poście Daniela zwanym także dietą dr Ewy Dąbrowskiej. W Polsce jest ona znana od lat, wiele razy widziałam ogłoszenia "turnusów wczasowych z Ewą Dąbrowską". Ale teraz nagle kilka osób z bliskiego otoczenia opowiadało mi jak to właśnie zrobili sobie oczyszczenie – albo są w trakcie – i jakie to cudowne uczucie.

Poczułam, że to właśnie wyzwanie dla mnie!

Same warzywa* przez okres minimum 2 tygodni, żadnych tłuszczów**, białek, żadnej kawy, czarnej herbaty, alkoholu, żadnych owoców z wyjątkiem małej ilości jabłek, grejpfrutów czy „jagodowych”. Dużo kiszonek, najlepiej z buraka, można inne też. Kiszonki naprawiaja bakterie w jelitach. Dużo wody, 2,5 l dziennie. Po kilku tygodniach czujesz się jak młody bóg, wiele chorób może się cofnąć, nawet takich, którym lekarze nie dawali szans... także chudniesz, oczywiście, ale przede wszystkim... zmienia ci się mentalność żywieniowa! I powinna na zawsze, bo tylko tak można być zdrowym.

Bezpośrednio po okresie ścisłego postu należy wprowadzić pozostałe składniki zbilansowanej diety, stopniowo oczywiście. W pierwszym tygodniu zakazane wcześniej warzywa czy owoce, potem kasze, ziarna bezglutenowe, nasiona, orzechy, potem jajka i jogurty. Na końcu ryby i mięso, max 2 razy w tygodniu. Tak w skrócie

Ale zmieniła Ci się przez ten czas mentalność. Już nie rzucisz się na pączka na śniadanie. Raczej zrobisz sobie owsiankę z jabłkiem, na wodzie.

Nagle okaże się, że nie musisz pić kilku kubków kawy dziennie.

W czasie postu odkryłeś/odkryłaś jak pyszne są niektóre warzywa (i jaki jarmuż z pietruszką ohydny), zdasz sobie sprawę jak mało warzyw jesz na codzień. Jak Twój organizm miał działać, jak Ty go tak zamulałeś przez lata! W czasie postu przekonasz się, że śniadanie w postaci surówki z jabłka, selera i marchewki spokojnie wystarcza do godziny 12/13, nie ma ssania w żołądku. Poziom cukru we krwi i insuliny jest niski i stabilny.

Przy wymyślaniu potraw z warzyw odkryjesz jak wiele cudownych potraw, autentycznie smacznych, bo cała rodzina je, można przyrządzić bez tłuszczu, mąki czy śmietany. Smakują lżej i o wiele lepiej.

A teraz coming out...

Jestem po pierwszym tygodniu postu Daniela. Zaczęłam trochę spontanicznie, dołączyłam do koleżanki, choć chciałam chwilę dłużej przygotowac się psychicznie. Ale poszło świetnie. Czuję się tak dobrze, jak już długo się nie czułam. Lżejsza o kilka kilogramów, łącznie z wakacyjnymi. Nie jestem notorycznie zmęczona, a przecież śpię tyle samo, co zawsze. Brak ssania w żołądku powoduje bardziej pokojowe nastawienie do świata, choć dzieci dostały swoje kary jak trzeba było.

Mam zamiar zrobić jeszcze 2 tygodnie.

A potem... pozostawić te same warzywa i pyszne zupy, ale włączyć do nich pełnoziarniste makarony, oliwę z oliwek, jaja i sery. Mięso oczywiście też, ale nie za często. O wiele rzadziej niż do tej pory. jest zalecane by ścisły post powtarzać jeden dzień w tygodniu, albo kilka dni na miesiąc. Można oczywiście czasem można poszaleć, od tego sa włąśnie święta, ale organizm da sobie z tym radę o wiele lepiej!

Widzę, że mąż też się przestawia, nieświadomie. Przygotowując kanapki do pracy podgryza marchewkę. A dzieci wyżerają moje czerwone grejpfruty.

*z wyjątkiem ziemniaków i proteinowych, czyli grochu czy fasoli

** termiczna obróbka tylko na wodzie albo pieczenie w piekarniku

Muzyka Duszy

Gdyby ktoś z szanownych czytelników przypadkiem był w Gdańsku na Boże Ciało to zapraszam do pozostania do niedzieli. Zjeżdżamy ze Szwecji na kolejna edycję warsztatów "Muzyka Duszy".

W niedzielę po mszy, tj. ok 12, odbędzie się prezentacja naszego warsztatowego repertuaru. Myślę, że warto.  Zaś wieczorami, podczas trwania warsztatów, będzie kilka ciekawych koncertów w kościele św. Jana.

Po cichu powiem Wam jednak, że wyjątkowo nie mam natchnienia na ten wyjazd.

Raz, że ciągle nie moge sie pozbierać po doświadczeniu spotkania oko w oko ze złym i generalnie straciłam motywację do wielu rzeczy. Łatwo się zniechęcam. Każda porażka od razu podcina mi skrzydła... dzieci nie chcą iść do kościoła? sa niegrzeczne na mszy świętej?

Koniec świata :(

A dwa, że codzienność mnie pożarła w stopniu niewyobrażalnym. I to nie, że jakaś mega ambitna jestem, po prostu wychodze z założenia, że podjętych zobowiązań nie odpuszcza się bez ważnego powodu. Chcąc tego samego nauczyć moje dzieci, biegam dwa razy w tygodniu na trening futbolowy, tzn nie tyle biegam co jadę na rowerze, z dwoma chłopcami, bo przecież Kubuś też chce jechac z mamą! Trening piłki to 2 godziny w sumie. Raz na miesiąc wypada jakiś mecz, w weekend (= nie pośpisz).

Nie możemy też zaniedbać szkoły. Kami ma codziennie zadanie domowe do zrobienia, minimum pół godziny nam to zajmuje. Ale jak raz odpuścimy to potem godzinę kolejnego dnia.

Raz w tygodniu mamy pianino, w domu na szczęście. Kami ma tylko pół godzinki, potem mam ja.

Jak by nie liczyć między przyjściem do domu około 17 a planowanym pójściem "do spania" około 20:30 jest tylko 3,5 godziny, w czasie których trzeba ugotować, zjeść, zrobić lekcje i wcisnąć te wszystkie zajęcia. Jeden wieczór w tygodniu jest dla mnie na próbę scholi. Jak widać sprzątanie się nigdzie nie mieści.

kwiecień AD 2018-  mecz wyjazdowy

Przemknęło mi zatem przez myśl, żeby w tym roku nie pojechać na warsztaty. Że nie nauczyłam się pieśni, przysłanych nam z wyprzedzeniem. Że nie dosypiam i nie mam czasu na ćwiczenia fizyczne, więc kiepsko z formą - intensywny śpiew to ciężka praca fizyczna. Że jak nie pojadę to poczytam sobie w weekend, że pójde na basen trzeci raz w tym sezonie.... tfu, zejdź mi z oczu szatanie!

Wszystko załatwione! Nie porzuca się podjętych zobowiązań! Baczność!

Bardzo pociesza mnie myśl, że ilekroć zmuszam się do wypełnienia jakiegoś obowiazku, zwykle dostaję potem ogromną nagrodę - Pan Bóg zsyła takie pocieszenia, że ach. Serce rośnie. Nie tylko moje. Im bardziej mi się nie chce, im mniej mam naturalnych motywacji, im więcej woli angażuje, tym większa nagroda potem.

Także ten, tego... sursum corda! Do zobaczenia w Gdańsku :)

dzieło powstałe w jeden z tych dni, w które bardzo nudzili się podczas mszy świętej

"Jam Alfa i Omega"

źródło: facebook, strona Alfies Army

W zeszły poniedziałek chciałam dać kolejny post, napisałam.

Ale cos ścisnęło mi gardło. Do tej pory jest ścisnięte. Okrutny wyrok bezdusznych konowałów, którzy ze śmiertelnego strachu o swoje posadki nie dali małemu choremu chłopcu szans na życie, dalej brzmi jak zły sen. Od sobotniego poranka, kiedy to zapadła totalna cisza ze strony rodziców, codziennie mam nadzieję, że jednak im sie udało uciec, że pogłoski o śmierci to mistyfikacja i kolejna część dealu z machiną śmierci, czyt. szpitalem, który pozwolił na to w zamian za podpisanie papierów, że rodzice zrzekają się wszelkich roszczeń.

Choć jednocześnie nie mam wielkich złudzeń. "Liverpool Care Path" to nowa nazwa tego, co naziści nazywali "ostatecznym rozwiązaniem"... Od piątku trwa totalna cisza, z wyjątkiem krótkiej informacji o śmierci Alfiego. odczuwam wielki niepokój w tej sprawie. Widząc poprzednie działania szpitala obawiam się czy rodzina nie ma problemu z odebraniem ciała dziecka i pogrzebem. Przecież o to w tym wszystkim chodziło, żeby położyć łapę na tkankach (testowanie leków? krycie błędów lekarskich? jedno i drugie?), a może nawet organach. Ojciec, który od wielu miesięcy walczył o dziecko jak lew, na pewno będzie walczył o poszanowanie jego ciała i godny pochówek. A może rodzice są już w więzieniu i to stąd milczenie - nie darmo szpital wezwał przeciwko temu maluszkowi 100 policjantów... Straszne myśli krążą mi po głowie cały weekend, cała moja modlitwa była za rodziców chłopca.

Nie będę pisać długich analiz, nic nie dodam - już tak wiele ich napisano (poniżej kilka linków), i mam nadzieje będzie jeszcze więcej, łącznie z wyrokiem sądu na mordercach. Jestem pewna, że szpital ukrywa coś strasznego. Nawet testowanie szczepionki, która zatruła najpierw organizm, który potem "leczyli". Wszystkie ich późniejsze ruchy na to wskazują - panikę przy decyzji rodziców o wypisaniu się na własne żądanie (w grudniu 2017, gdy mieli ofertę z innego szpitala) - ponoć wezwano wtedy policję i uwięziono chłopca w szpitalu, a w ciągu kilku godzin sąd odebrał rodzicom prawa rodzicielskie.  Późniejsze próby papieża czy polityków już nie miały znaczenia.  Ewidentnie nie chodziło o żadne unikanie ryzyka transportu czy nawet zabicie dziecka dla ograniczenia kosztów podtrzymywania przy życiu.  Trzeba było wsadzić tkanki pod mikroskop oraz skutecznie zadbać by dziecko nie dożyło drugich urodzin, bo rodzice oskarżą o NOP... choć przyznam, że wątpię czy rodzice byliby w stanie, muszą mieć ciało do sekcji, a jak szpital go nie wyda...? Widzieliśmy już pięczętowanie trumien przez morderców, które rzekomo miało na celu zadbanie o godność ciał zmarłych...

To nie pierwszy taki przypadek, zdaję sobie sprawę. Ale ten jest wyjątkowy, bo obnażył te mechanizmy. Nie udało się zabić Alfiego po cichu, podziwiam bohaterstwo tych młodziutkich rodziców.

Wiem, że Prawda zwycięży, ale  jest bardzo możliwe, że Boża sprawiedliwość może nigdy nie zapanować na ziemi. Dopiero Alfa i Omega osądzi wszystkich winnych.

Dalej powiedział do mnie:
Nie kładź pieczęci na słowa proroctwa tej księgi,
bo chwila jest bliska.
Kto krzywdzi, niech jeszcze krzywdę wyrządzi,
i plugawy niech się jeszcze splugawi,
a sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość,
a święty niechaj się jeszcze uświęci!
Oto przyjdę niebawem,
a moja zapłata jest ze mną,
by tak każdemu odpłacić, jaka jest jego praca.
Jam Alfa i Omega,
Pierwszy i Ostatni,
Początek i Koniec.
Błogosławieni, którzy płuczą swe szaty, aby władza nad drzewem życia do nich należała
i aby bramami wchodzili do Miasta.
Na zewnątrz są psy, guślarze, rozpustnicy, zabójcy, bałwochwalcy
i każdy, kto kłamstwo kocha i nim żyje.

[Ap 22, 10-15]

Od tygodnia jeszcze mocniej ściskam moje dzieci i z miłością patrze jak śpią. Jeszcze natarczywiej dziękuję Bogu, że sa zdrowe. Może to jakaś neuroza. A może rezultat doświadczenia dotknięcia realnego osobowego zła. Wszystkie, ale to wszystkie inne rozterki przestały istnieć. Kościół szwedzki, podziały, Luter, islam, imigranci na ulicach... marność nad marnościami i wszystko marność! 

Alfie jest już w objęciach Ojca, można się modlić za jego wstawiennictwem. Św. Alfie i św. Maksymilian Kolbe mają o czym rozmawiać.

*****


Linki:
https://wpolityce.pl/polityka/392045-cejrowski-dosadnie-o-sprawie-alfiego-panstwowa-sluzba-zdrowia-zachowuje-sie-jak-wlasciciel-plantacji-niewolnikow-ma-zostac-tutaj-i-zdychac

https://onepeterfive.com/video-from-alder-hey-hospital-theyre-covering-something-up-big/

http://www.kontrowersje.net/my_mamy_prawo_a_wed_ug_prawa_on_powinien_umrze

http://alexjones.pl/aj/aj-polska/item/129720-eksperci-kep-ds-bioetycznych-nie-maja-watpliwosci-odlaczenie-alfiego-bylo-aktem-zabojstwa

http://sledczy24.pl/ck180429-8126-2-alfiee-zostal-zamordowany-wloski-senator-kieruje-sprawe-prokuratury/

http://alexjones.pl/aj/aj-swiat/aj-wiadomosci/item/129752-alfie-evans-szpital-w-liverpoolu-testowal-leki-na-dzieciach

https://www.americanthinker.com/articles/2018/04/alfie_evans_another_child_sacrifice_on_britains_nhs_altar.html

https://www.lifesitenews.com/news/open-letter-uk-bishops-handling-of-alfie-evans-case-was-an-abject-failure

http://lanuovabq.it/it/ecco-come-hanno-fatto-morire-alfie

Oto jak zmarł Alfie Evans

ŻYCIE I BIOETYKA 01-05-2018

Alfie przeżył wyłączenie respiratora podtrzymującego życie, ale Alder Hey nie wyraził zgody odmawiając dostarczenia tlenu dziecku. Chłopiec nie był karmiony przez 36 godzin, a infekcja jego płuc nie była leczona, mimo wszystko wciąż był stabilny, więc Thomas był przekonany, że ma szanse opuścić szpital, który wynegocjował z nim milczenie prasy praz ludzi protestujących pod szpitalem w zamian za większy ich wkład w pomoc chłopca. Tuż przed tym, dziecko dostało mała dawkę leków.

Prawdą jest, że skandaliczne jest to co przytrafiło się małemu  Alfiemu Evansowi.

Przez 15 miesięcy był intubowany i wentylowany oraz odmówiono mu tracheostomii, ponieważ w miesiąc od przyjęcia (grudzień 2016 r.) zdecydowano, że chłopiec musi umrzeć bez postawionej diagnozy. 

W rzeczywistości, nawet jeśli prawda jest to co pisały gazety, że Alfie cierpi na chorobę mitochondrialną nigdzie nie było dowodów w postaci badań klinicznych które by to udowodniły.

Niepokojące jest to, że rurki wentylacyjne Alfiego nie zostały wymienione przez ostatnie 5 miesięcy od ich zastosowania i czego przyczyna było znalezienie w nich  pełno pleśni, jak to pokazał ojciec chłopca na zdjęciach (niektóre opublikowane przez nas), a które także  świadczą o licznych zaniedbaniach przez Arder Hey Szpital w Liverpoolu. 

Mariella Enoc, prezes Bambin Gesù, której odmówiono wejścia do pokoju Alfiego w szpitalu, jest głęboko dotknięta ta sytuacja. 

Wszystko opisane tutaj jest prawda, ale to nie te zaniedbania były przyczyna śmierci  Alfiego.

Alfie przed odłączeniem respiratora przeszedł ogromne leczenie a jego płuca były wykorzystywane do mechanicznego rozszerzania się, dlatego lekarze musieli stopniowo odstawiać go od leków i aparatury aby nie sprowokować jego bezpośredniej śmierci. 

To dlatego Alfie, tak jak powiedział Thomasowi włoskie lekarz z którym ojciec chłopca był w stałym kontakcie, Alfie potrzebował natychmiastowej antybiotykoterapii, której im odmówiono. Mimo wszystko chłopiec jednak oddychał sam bez żadnej pomocy przez wiele następnych godzin. 

Lekarze odmówili mu nawet maski niezbędnej do oddychania.

Dlatego w poniedziałek wieczorem 23 kwietnia, po wyłączeniu respiratora o godzinie 22:15 Thomas wystosował apel z prośbą,  o to by ktoś przyniósł tlen do szpitala, niestety policyjna blokada uniemożliwiła jakąkolwiek zewnętrzną pomoc. 

Thomas zadzwonił po jednego z prawników rodziny Pavel Stroilov informując aby natychmiast pojawił się w szpitalu.

Gdy prawnik przybył na miejsce szlo za nim sześc innych osob, z których jedna miała maskę w ręce i próbowała ja wnieść bez powodzenia. Jak się okazało był to jednak dobry pomysł, ponieważ maska została przerzucona nad głowami funkcjonariuszy policji pozwalając tym prawnikowi ja złapać i zanieść ją do rodziców Alfiego. 

Alfie jednak zdążył juz pokazać swoja waleczna stronę, udowadniając sędziemu Juddena jak bardzo się pomylił twierdząc ze chłopiec umrze w kilka minut po odłączeniu respiratora. 

To jednak nie był koniec.

 Lekarze próbowali pozbawić dziecko maski sugerując się tym iz nie pochodzi ona ze szpitala Alder Hey wydając rozkaz jej odłączenia. Thomas zagroził, że złoży skargę na personel, ponieważ protokół wyroku zatwierdzony przez sędziego Haydena nie mówił nic o pozbawianiu chłopca tlenu, ani o zaprzestania żywienia. 

Z tego samego powodu, Thomas otrzymał jedzenie dla Alfiego który był go pozbawiony przez ostatnie 36 godzin. Tak, Alfie nie był karmiony przez 36 godzin, jest to bardzo długi czas dla tak małego dziecka, którego serce już wcześniej doznało dużego wysiłku po gwałtownym usunięciu maski tlenowej.

Co więcej, kiedy dostarczono chłopcu pokarm oraz tlen,były one podawane w minimalnych dawkach. 

Dziecko cały czas było osaczone, zagrożone przez lekarzy a chronione przez rodziców przez ostatnie 4 dni, od czasu do czasu otwierając oczy oraz reagując. 

Aby uciszyć media oraz tłumy protestujące przed szpitalem, szpital obiecał Thomasowi więcej tlenu i większe wsparcie. 

Dwie godziny przed śmiercią nasycenie tlenem osiągnęło 98, a bicie serca 160 na minutę, więc Thomas był przekonany, że wkrótce pozwolą mu wrócić do domu (jak poinformowała go administracja szpitala w piątek po południu). 

Przed śmiercią Alfiego , gdy Thomas wyszedł na chwilę z pokoju, zostawiając pół przytomną  Kate i innego członka rodziny w pokoju, weszła pielęgniarka i wyjaśniła, że ​​musi podać dziecku cztery leki (nikt nie wiedział co dokladnie chciała podać).

Po około 30 minutach nasycenie spadło do 15. Dwie godziny później Alfie nie żył.

Cóż to jest Prawda?

W życiu nie widziałam takiej politycznej poprawności jaka panuje w Szwecji. Jakby marksizm wszystkim na stałe rozmiękczył mózgi. Obowiązuje jedna narracja, a każdy, kto powie co innego to wróg jedności. A może to po prostu to, co niektórzy nazywają prawem Jante...?

Pomijam oczywiste pola propagandy, czyli politykę socjalistów, którzy od ponad 30 lat rządzą krajem - i zakazali źle mówić o nowych proletariuszach naszych czasów, czyli imigrantach (zwanych czasem uchodźcami).

Chodzi mi o kościół katolicki. O jedyne miejsce, gdzie jest Prawda. Gdzie człowiek musi nauczyć się patrzeć krytycznie na samego siebie w swietle jej Prawdy - na każdej mszy świętej i przy każdym sakremecie spowiedzi.

- Cóż to jest Prawda? - powiedział Poncjusz P. juz 2000 lat temu.

Dziś ciągle tak samo aktualne.

Zapisałam się jakiś czas temu do fejsbukowej grupy "Katolicy w Szwecji" (Katoliker i Sverige). Tak chciałam popatrzeć, co się dzieje,  bo katolików w Szwecji mało, jakichś narodowych katolickich akcji nie ma, więc człowiek zna tylko własną parafię. Nawet o rekolekcjach u sąsiadów dowiadujemy się pocztą pantoflową.

W grupie już kilka razy moje komentarze zostały zmoderowane, a ostatnio nawet dostałam osobisty list, od ... proboszcza parafii św. Tomasza. To było wtedy, gdy skomentowałam post, że katedra luterańska w Lundzie będzie przez rok gościła katolickie msze, pierwszy raz od czasów rewolucji, zwanej reformacją. W tym czasie nasz kościół będzie remontowany.

Mój komentarz był nieco żartobliwy, napisałam "super, to mamy już jedną nogę w drzwiach".

Ktoś skomentował "ale o co ci chodzi".

Na co ja odpisałam, bez żadnego sarkazmu - znam swoje ograniczenia - że może źle przetłumaczyłam to angielskie wyrażenie, po czym podałam jego angielską definicję.

Taka rozmowa, 3 komentarze w sumie.

5 minut później ojciec Johan usunął mój wątek, a do mnie napisał osobistego maila. Że nie życzy sobie żartów na ten temat. Ani żadnej postawy, która można by uznać za arogancką lub za wywyższanie się. Że od czasów wizyty papieża w Lundzie, pamiętnej modlitwy zorganizowanej 31.10.2016 (którą NB Grzegorz Braun pokazuje na koncu swojego filmu u Lutrze), obie wspólnoty w Lundzie nawiązały współpracę i oto jej owoc. Ale niektórzy są bardzo z tego niezadowoleni, nie wolno im zatem dać powodu do kwestionowania tych działań,nawet żartem. Wszyscy członkowie jego parafii, od księży i ministrantów, po wszystkich wiernych, maja okazywać luteranom głęboką wdzięczność za ten gest.

Powiem szczerze, osłupiałam. A potem położyłam uszy po sobie. Omijam ks. Johana szerokim łukiem, nie odpisałam na email, w zasadzie przestałam komentować posty w w/w grupie fejsbukowej.

Najgłupsze jest to, że ja naprawdę cieszę się z takiego rozwoju sprawy "katedry".

Nie rozumiem jak takie "goszczenie katolików" może być w ogóle odbierane jako problem. Zwłaszcza gdy szwedzki kościół ochoczo gości muzułmanów w innych świątynaich, a w tej w Lundzie także koncerty i różne inne kulturalne wydarzenia.

Ale fakt, że nawet żarty na ten temat budza takie reakcje, jest dla mnie bardzo zimnym prysznicem.

Jakby ktoś chciał na zawsze zakłamać rzeczywistość - katedra była katolicka do czasów owej rewolucji w XVI wieku, Lund był nazywany Rzymem północy, a "obopólne krzywdy" są mocno przejaskrawione. To zwolennicy nowego króla Szwecji wyrżnęli katolików, jeśli ci wzbraniali się przed przyjęciem "nowej wiary" czyli wadzy tegoż króla, na 400 lat zakazali konwersji na katolicyzm pod karą śmierci oraz zabronili osiedlania się katolikom z innych krajów. Dopiero w XIX wieku rozluźniono te prawa, ale do 1953 katolicy nie mogli pełnić pewnych publicznych funkcji, na przykład być nauczycielami. Dopiero rok 2000 przyniósł równouprawnienie w kwestii praw kościołów.

Najwyraźniej w domu powieszonego nie mówi się o sznurze.

Przywdziewam uśmiech numer 5 i od października chodzę na mszę do katedry w Lundzie. Wspomnę św. Wawrzyńca, którego relikwie kiedyś tam spoczywąły - nie takie tortury musiał znieść dla Prawdy.

Z drugiej strony - milczenie dobrze mi robi. Ale to inny temat :)