Teraz o plusach

Dzisiaj przy odkurzaniu natchnęło mnie. Kiedyś się nie odkurzało, bo nie było odkurzaczy! Każdy dywan trzeba było wynieść na trzepak (ten sam, na którym się tak świetnie siedziało i gadało, robiło fikołki tudzież grało w króla) i mocno w niego walić urządzeniem, które było często postrachem dzieci, bo te najbardziej rozhuliganione potrafiły nim obrywać po tyłkach.

Trzeba było uważać, żeby kurz nie wpadł w oczy.

A teraz? 5 minut machania leciutką rurą i wszyctko wyssane (wystarczająco na moje standardy).

Potem kolejne 10 minut i cała podłoga wyparzona. Dom lśni, ja się nawet nie spociłam (a może to niedobrze??).

Uświadomiło mi to, że jest parę atrybutów naszych czasów, które sobie bardzo cenię w domu. Z tego jednego powodu nie zazdroszczę naszym babciom (choć z wielu innych owszem...)

1. Odkurzacz

2. Mop parowy - żadnego mycia podłóg szmatami, żadna chemia nie jest potrzebna. Gorąca para usunie wszystko w kilka minut.

3. Robot kuchenny. Nieoceniony przy drożdżowym cieście. Ponoć takie ciasto "lubi rękę", ale moja ręka zdecydowanie woli robota kuchennego :)

4. Ręczny blender. Małe podłożne coś z obrotowym nożykiem na końcu. Nie wyobrażam sobie robienia sosów czy zup-kremów bez niego.

5. Mikser ręczny. Czasy bicia piany trzepaczką w kształcie sprężynki odeszły w niepamięć. Do dziś pamiętam ten ból ręki z dzieciństwa...

6. Lodówka i pralka. Rozumie się samo przez się.

6. Kosiarka do trawy. Ciekawe czym nasi dziadkowie kosili trawę, czyżby sierpem albo kosą? Zawsze mi się jednak wydawało, że to zboże tym koszono. A może trawy kiedyś nie koszono...?

Reszta sprzętów AGD mogłaby dla mnie nie istnieć. Suszarek do włosów ani innych sprzętów tego typu nie używam. Wypasione maszyny do kawy przegrały na dłuższą metę z poczciwą cafetierą z Florencji. Wszystkie wyszukane blendery dadzą się zastąpić małym ręcznym mikserem, ewentualnie w kombinacji z ręcznym blenderem. Nie wliczam do tej listy komputerów, bo to inna kategoria sprzętu domowego. 

Lubię domową elektronikę, ale nie za bardzo. Nie chcę się od niczego uzależnić, niczego przecenić, jak trzeba wszystko powyższe zrobię ręcznie. Nawet robię coraz więcej - makaron, chleb, szycie zasłon. Żeby się nie zdegenerować. Żeby nie oderwać się od rzeczywistości. Nawet dzieci najlepiej się bawią prostymi mechanicznymi zabawkami.

Nie zapomnieć kim i po co jestem.

Przez pięć, dziesięć tysięcy lat nie zmienił się materiał ludzki. Zmieniły się tylko kostiumy, ustroje i warunki życia. To, co jest człowiekiem — dusza i charakter — nie zmieniło się. W mieście Ur, w Babilonie, żyli tacy sami ludzie, jak w dzisiejszym Budapeszcie — tak samo postrzegali w swoich duszach świat i dokładnie tak samo reagowali na świat. Tyle że — bez narzędzi — bliżej byli tajemnic świata, bliżej czasu, bliżej gwiazd i migowego języka natury. Mieli subtelniejszy słuch, wzrok — nawet i bez teleskopu ostrzejszy, więcej postrzegający, czulszy, więcej przeczuwający, więcej ogarniający. Materiał ludzki nie zmienił się, ale człowiek — dzięki paru geniuszom i
przyrządom — jest w cywilizacji technicznej bardziej ślepy i głuchy, niż był u zarania ludzkich dziejów. Gnuśniejszy i głupszy. Lepiej poinformowany i zarazem mniej wykształcony. Wydaje mu się, że za pociśnięciem guzika kieruje wszechświatem. Ta olbrzymia struktura — cywilizacja — skazała człowieka na wygnanie z wielkiej, tajemniczej, intymnej wspólnoty świata.  [Sandor Marai - Księga Ziół]

O tym, że pakowanie się postarza

Podróżuj, ale z małym bagażem. Podróżuj, ale w każdej chwili pamiętaj, że w podróży nigdzie nie usiedzisz dłużej na jednym miejscu. Nie trać wiele czasu na porządkowanie bagażu, nie zabieraj na drogę zbyt wiele rzeczy. Pakowanie się postarza. Drobne, uboczne zadania postarzają szczególnie podstępnie. Marudzenie, nadmierne komplikowanie powszedniego ceremoniału, gniew z powodu urwanych guzików, zmartwienie wywołane nie wysłanymi w porę listami, pakowanie się w czasie podróży. Człowiek starzeje się nie tylko dramatycznie — gdy powiewa białymi kędziorami, gdy zwapniają mu się żyły, nie. Człowiek starzeje się przed czasem także wtedy, gdy brudna bielizna już po tygodniu nie mieści się w jego walizce, choć przed tygodniem, wyprasowana, doskonale się w niej mieściła. Podróżuj lekko, jak ptaki. W ten sposób dotrzesz dalej i pozostaniesz młody.

[Sandor Marai, "Księga Ziół"] 

Hmmm... Od kilku lat podróżuję z dziećmi... człowiek starzeje się 10 razy szybciej!

 "Mamo, ja już się spakowałem!!"

O drzwiach zamkniętych

Są rzeczy których nie da się wytłumaczyć inaczej niż interwencją sił nadprzyrodzonych (ja nazywam to Duchem Świętym). Nie jakimś planem, nie posuwałabym się do determinizmu, po prostu czasem człowiek poczuje na sobie dotyk Anioła.

Zaczęło się od tego, że w początkach września byłam we Wrocławiu i poszłam na adorację do dominikanów. Kiedyś śpiewałam w scholi, która prowadzi tę comiesieczną adorację, do dzisiaj czerpię z tamtego doświadczenia. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu (i radości) kilka osób z obecnej scholi mnie ciągle pamiętało i zaprosili mnie na próbę, żebyśmy sobie przypomnieli stare dobre czasy.

Zaiste, przypomnieliśmy sobie. Tak bardzo, że po próbie poczułam się znowu częścią grupy, która bardzo ochoczo zgarnęła mnie do posługi. Kilka pieśni było dla mnie nowych, ale w takiej scholi, przy takim prowadzeniu, śpiewaliśmy JAK Z NUT.

Jedna pieśń szczególnie zapadła mi w serce. Dostałam nuty. Nauczyłam się jej.

Przychodzisz Panie mimo drzwi zamkniętych
Jezu Zmartwychwstały ze śladami męki
Ty jesteś z nami, poślij do nas Ducha
Panie nasz i Boże, uzdrów nasze życie

Dwa tygodnie później zagrałam na mszy w naszej parafii w Malmo. Grałam akurat sama, reszta ekipy nie mogła, ale że mieliśmy wtedy gościa było wyjątkowo ważne, żeby msza miała uroczystą oprawę.

Od początku września ciągle ją nucę w domu i nie może mi wyjść z głowy.

W czwartek przyjechali do naszej parafii goście - ksiądz Tomasz Aleksiewicz i dwie kobiety z Poznania, wspomagać go w modlitwie. Zostałam poproszona o pomoc w obsłudze rzutnika (bo to ważne, żeby ludzie mogli się włączyć w śpiew), poszłam. I od razu Ewa (jedna z kobiet) pyta mnie czy pomogę w śpiewaniu, bo one są tylko dwie. Tu już lekka konsternacja, nie wiem, czy znam te śpiewy... No i w ogóle przyszłam tam przeżyć rekolekcje... Nie wiem, co mnie popchnęło do zgody, chyba to, że chwię potem Ewa rzuciła:

- Może trzeba będzie wpisać nową piosenkę, nikt jej pewnie nie zna. "Przychodzisz Panie mimo drzwi zamkniętych"

No i niech ktoś powie, że to przypadek. Z milionów piosenek religijnych właśnie ta.

Albo to, że druga z pań "przywiezionych" z Poznania to Ela Drożniewicz, autorka słów tej pieśni... Przypadek.

Próbowałam jeszcze protestować, że nie da się grać i jednocześnie wrzucać pieśni na rzutnik, nie chciałam im zawalić planu modlitwy, ale Ewa powiedziała:

- jak to się nie da, jesteś kobietą, dasz radę! :)

W ten czwartek była piękna modlitwa, adoracja i nauczanie. Wszystko po prostu działało. Ewa, Ela i przypadkowa ja stworzyłyśmy wyjątkowe trio, bez żadnych przygotowań, bez prób, bez umawiania się na tempa czy głosy. Było spontanicznie i kompletnie spokojnie. Ludzie przychodzili potem i twierdzili, że brzmiało jakbyśmy ćwiczyły od zawsze, dziękowali.

Ale najważniejsze było to, że ksiądz Tomasz przyniósł Jezusa w Eucharystii do każdego. Jezus sam przyszedł do nas. Dotknął serc. Fizycznie.

Takie przypadki zapierają mi dech w piersi. DOTYK ANIOŁA, jak nic. Teraz też to pisze po to, żeby kogoś innego, kto to czyta dotknął anioł.

Na kolejnym spotkaniu rekolekcyjnym znowu ją śpiewaliśmy. Cały kościół już ją zna. Mam nadzieję, że wierzy w jej słowa. Mam nadzieję, że ja w końcu uwierzę w nie do końca, bo już wyraźniej nie można mi powiedzieć, że Jezus przychodzi mimo drzwi zamkniętych i uzdrawia.

Wczoraj było ostatnie nauczanie, pożegnania, łzy. Autentyczne. Cały ten czas czułam jakbyśmy znały się z Ewą od samego początku (fotograf parafialny wrzucił kilka zdjęć z tego wydarzenia). Bardzo bym chciała, żebyśmy się kiedyś jeszcze spotkały, jeśli taka jest wola Boża.

(Może uda mi się zebrać kilka myśli z samych rekolekcji, były naprawdę niesamowite pod każdym względem).

Po pożegnaniu, będąc jedną nogą za drzwiami, słyszę jak ktoś mnie pyta:

- przepraszam, czy to Pani grała na mszy jak był ten gość, pan Romanowski?

Odwracam się. Nie znam dziewczyny, ale przypomina mi się msza z gościem.

- Tak, to chyba ja. A o co chodzi?

- Grała Pani taką pieśń, której nie znałam, a bardzo mnie dotknęła, coś, że Jezus przychodzi przez zamknięte drzwi... Pamięta ją może pani?

Czy pamiętam.....

***

To jest ta pieśń. Niech teraz Was uzdrawia.

A tu nuty, gdyby ktoś chciał się posłużyć.

O nienawiści i tym, co ją pokonuje

Serwuję sobie schizofrenię.

Wieczorami oglądamy z mężem nowy serial - "Sons of Anarchy". Saga o klubie harleyowców z małego miasteczka w USA. Dzielni rycerze na swoich srebrzystych maszynach strzegą lokalnej kultury przed pazernymi przybyszami z "wielkiego świata" - z ich autostradami, komercją, korporacjami, biedą i narkotykami... a jednocześnie sami handlują bronią, pochodzącą od IRA... w filmie mnóstwo przemocy, ale sama historia bardzo mnie wciągnęła... rewelacyjna rola Peggy Bundy (to znaczy tej aktorki), metamorfoza i gra aktorka mnie zachwyca. To najjaśniejszy punkt serialu: Królowa Matka, która chroni swoją rodzinę, jej jej klejem ale i największym manipulatorem. Bezpośrednia do bólu i silna. najsilniejsza.

Chłopaki co rusz następują komuś na odcisk i co chwila ktoś na kimś bierze odwet... oko za oko, ząb za ząb. Prawo tego świata. Równia pochyła do piekła.

Jesteśmy na drugim sezonie, ale nie wiem czy dotrwam do szóstego (aktualnie emitowanego w USA). Serial bardzo dobry, no ale za mocny dla mnie...

Jednocześnie kończę "I shall not hate": historię człowieka, który uparcie odmawia wmówienia sobie, że należy tych innych znienawidzić, bo przecież wyrządzili nam tyle złego... jako Palestyńczyk ma przyjaciół Izraelczyków i wielu z nich oddałoby za niego życie. Nawet rzucony na kolana nie wpuszcza w swe serce goryczy. Wie, że są dwie drogi: przebaczenie albo równia pochyła w dół. Do miejsca, gdzie czekają wszystkie demony świata i skąd nie wychodzi się cało. A przecież trzeba żyć dla dzieci, dla pacjentów, dla tych, którzy nas kochają. Tylko przebaczenie pozwala pogodzić się z ogromną osobistą stratą, tylko odmowa nienawiści daje prawdziwą siłę do dalszego życia.

Izzeldin Abuelaish to współczesny Hiob. Ewenement na skalę światową. Jest żywym dowodem na to, że prawo miłości jest silniejsze od prawa śmierci. Upokarzany w najtrudniejszych momentach, stygmatyzowany, nie pozwala prześladowcom wygrać. Nie odpowiada tą samą nienawiścią.

Bardzo mocna lektura, polecam każdemu. Bo każdy z nas ma kogoś, kto go upokarza, nie rozumie i/lub niesprawiedliwie ocenia. I nienawiścią nie wygra się niczego.

W okresie paschalnym to przesłanie jest wyjątkowo namacalne. Życzę każdemu dobrego przeżycia Wielkiego Piątku.

O gniewie

Zaczęłam czytać jedną z tych książek, które zmieniają życie - "I shall not hate". Niedawno ktoś na fejsbuku ją polecał, ponoć autor pojawił się na literackich targach w Karachi.

Jej autor, palestyński lekarz Izzeldin Abuelaish, mieszka w Strefie Gazy i pracuje w Izraelu. Jest człowiekiem przez duże C. Niezmordowany, pokorny, otwarty, silny. Skoncentrowany. Nie wiem co jest jego siłą, jestem dopiero na początku książki. Wiem, ze stracił żonę z powodu raka i kilkoro dzieci z powodu izraelskiego ostrzału. Napisał po tym książkę "Nie będę nienawidzić".

Już mi imponuje. Bo ja też jestem winna generalizowania, stereotypizowania i czasem daję się ponosić gniewowi. I też jestem winna nienawiści...

Z przedmowy, napisanej przez dr. Marka Glazermana (w wolnym tłumaczeniu):

Izzeldin nie generalizuje, jak robi to większość z nas. Na przykład, możesz pojechać na wakacje do Włoch, spotkać nieprzyjemnego kierowcę taksówki i wrednego recepcjonistę w hotelu, a potem wrócisz do domu i masz bardzo złe zdanie o wszystkich Włochach. Izzeldin nigdy by tak nie zareagował. (...) 

Izzeldin ma pełne prawo być sfrustowanym, rozczarowanym i obrażonym na warunki, w jakich żyje, ale nie jest. Pomimo tego wszystkiego, co widział, jego wiara we współegzystencję i pokój pomiędzy Palestyńczykami i Żydami pozostaje niezachwiana. Nie patrzy na Izrael jak na monolityczny naród, gdzie każdy jest taki sam. (...)

Jakieś 10 lat temu leciał na medyczną konferencją na Cypr. Opuścił Strefę Gazy i dojechał na lotnisko, ale władze nie pozwoliły mu wejść na pokład samolotu, "ze wzdlędów bezpieczeństwa". Samolot odleciał bez niego. Miał tylko jednodniową przepustkę, nie było innego lotu aż do następnego dnia, a na lotnisku nie mógł zostać. Utknął na "ziemi niczyjej". Większość ludzi, jakich znam, byłaby w tym momencie w stanie furii. On zadzwonił do mnie, ja uruchomiłem swoje kontakty i udało mi się załatwić mu lot następnego dnia. Miał przenocować do naszego domu, spodziewałem się zobaczyć bardzo zagniewanego człowieka. Został upokorzony, ale ku mojemu zaskoczeniu, był tylko zły na tego konkretnego urzędnika, a nie na "Izraelczyków". To jest właśnie Izzeldin - nigdy nie daje się ponieść chęci generalizowania. Po prostu powiedział: "Ten człowiek nie tylko nie był lekkomyślny, ale był także uprzedzony. Zachował się nieuprzejmie ponieważ nie rozumiał". (...)

Czasem gniew może być ważny i potrzebny i ludzie muszą być wolni go wrażać. Ale Izzeldin koncentruje swój gniew na konkretnym wydarzeniu, nie pozwala mu się rozprzestrzenić, zdominować ani sprowadzić z drogi, którą idzie.

O trzymaniu za rękę

"Nie istnieje "czas na modlitwę" i "czas bez modlitwy". Modlić sie oznacza modlić się zawsze. Trzymasz Boga za rękę. Czasem do Niego mówisz, czasem nie, ale jesteś z Nim nieustannie.
Nie musimy spędzać każdej chwili naszego czasu na klanach; musimy służyć sobie wzajemnie. Oczywiście, mamy się modlić, ale możemy to czynić w naszym sercu, stale i bez ustanku. Twoja modlitwa jest zawsze ofiarowana za innych i przez to w piękny i niezwykły sposób pozostajesz w kontakcie z całym światem.
Kiedy matka jest zajęta swymi dziećmi, pracownik swoją pracą, a misjonarz ubogimi, może im się wydawać, że nie mają czasu na modlitwę. To nie jest prawda. Oddajesz swój czas wszystkim, ale w sercu modlisz sie nieustannie. Wiesz o tym, że Pan jest blisko, i że trzyma cię za rękę, podczas gdy ty wykonujesz swoje obowiązki.
Modlitwa jest po protu stałym kontaktem między tobą a Bogiem. Nie musisz rozumieć, w jaki sposób rozmawiasz z Bogiem. Po prostu z nim rozmawiasz. On uwielbia cię słuchać, a szczególnie miłe jest mu twoje milczenie, kiedy to ty Go słuchasz.
(...)
Życie chrześcijanina jest modlitwą. jesteśmy jak diamenty, połyskujące na wiele różnych sposobów. Każda ścianka diamentu została wypolerowana przez Boga. (...) Zamiatanie, pranie, sprzątanie, służenie w drobnych rzeczach naszej rodzinie - to wszystko jest modlitwą. Nauka jest modlitwą, jeśli właśnie mamy się uczyć. Bycie chorym jest modlitwą; bycie zdrowym jest modlitwą. (...)
Jedną z najwspanialszych modlitw jest modlitwa przebaczenia. Rachunek sumienia należy do najlepszych momentów dnia. Spoglądasz na mijający dzień i badasz siebie z jedynego istotnego punktu widzenia: miłości."

"Dusza mojej duszy", Catherine De Hueck Doherty

Podczas pisania tego posta musiałam:
- przytulić dziecko
- odmówić zjedzenia orzechów arachidowych, które Kami rozłupał ("Kami, ja nie lubię tych orzeszków")
- posprzątać wywalone z torebki ciastka
- zabrać mu ciastka
- schować resztę wysoko na półkę
- upewnić się, że zjadł spaghetti, które mu dałam
- wlać sok z powrotem do kartonu, Kami nalał sobie sam i stwierdził, że "za dużo", chciał odlewać...

Doprawdy, odkrywam nowe wymiary życia duchowego dzięki Katarzynie. Uczę się modlić sprzątaniem okruchów i wlewaniem soku. Nie zdenerwować się, nie unieść głosu, nie stracić miłości z oczu.

Wczoraj się nie udało :( Oby dziś było lepiej. Obym pamiętała, aby mocniej chwycić Boga za rękę. Każdy dzień to nowy początek.

O satysfakcji

"Oto jedyna satysfakcja, co więcej, jedyny sposób osiągnięcia zadowolenia w życiu: dokończyć tę cichą, nienachalną, lecz fachowo wykonywaną pracę, do której wyznaczyły cię twoje skłonności i uzdolnienia, nie uciekać przed tą pracą w jakąś tam próżną "rolę", zadowolić się przeświadczeniem, że twoja praca, w miarę możliwości, była sumienna, a może i pożyteczna dla ludzi. Niczego więcej życie dać nie może"

Taka jest definicja satysfakcji wg Sandora Maraia. Wczoraj moje myśli ogarnęły dokładnie takie same refleksje. Po godzinie skrobania szafek w kuchni, mycia ścian, lodówki i podłóg mój mąż wszedł do kuchni i.... NIC.
W sumie jak ja potem weszłam do kuchni jeszcze raz to też nic.

Zaczęło mnie to zastanawiać. Jak to jest, że taka ilość pracy nie daje żadnego efektu... czyżby miała to zastosowanie fizyka...? (Praca = siła * przenieszczenie, przyp. wikipedii... skoro nie nastąpiło żadne przemieszczenie to praca równa się ZERO???)

Ale widzicie, jak weszłam do w/w kuchni PRZED sprzątaniem, świeciło słońce i pięknie oświetlało okruchy na podłodze, ślady łapek na ścianach i krzesłach oraz krople po kawie na szafce pod blatem, to po prostu nie mogłam po prostu siąść i zrobić sobie kawy. Musiałam zakasać rękawy, przygotować wiadro z wodą i zabrać się za to... A efekt PO już opisałam...

Moim zdaniem prawo dotyczące sprzątania jest taka samo jak w każdym innym przypadku: dopóki wszystko działa to nie zauważa się tego (nie docenia), ale jak przestanie to nagle wszyscy widzą że jest problem...

Jak auto się zepsuje to nagle doceniamy jak to fajnie było, że działało. Jak ktoś coś spierniczy w pracy to nagle widać, że proces jest zły. Wszystkie ludzkie wady zawsze dopstrzegamy prze zaletami. Nie pasujący kolor gryzie, ale dobrze dobrane ubranie uważamy za normę.

Jak jest czysto to po prostu jest NORMALNIE i każdy myśli, że tak właśnie ma być. Dopiero jak syf się nam rzuci do gardła to z obrzydzeniem zabieramy się za jego usuwanie... w imię własnego poczucia satysfakcji tylko i wyłącznie...

O wybredności

I ćwicz swoją duszę w nieubłaganym poczuciu wybredności. To jest najważniejsze. Masy są tylko chciwe, nie zaś wybredne. Świat coraz bardziej upodabnia się do domu towarowego Woolwortha, gdzie za szóstaka jest do nabycia, w marnym wykonaniu, wszystko, co może zadowolić (...) powszednie marzenia tłumów skłonnych do rozkoszowania się byle czym. Niebezpieczeństwa owego zaspokajania tłumów już ujawniają się na wszystkich obszarach życia i ducha. Kultura nie tylko wtedy ginie, gdy na wykwintnych placach Aten i Rzymu pojawiają się barbarzyńcy z bojowymi toporami, ale również wtedy, gdy tacy sami barbarzyńcy pojawiają się na publicznych placach kultury i załatwiają sobie, bez jakiejkolwiek wybredności, podaż i popyt, oraz wymianę towarową na wielką skalę. Wybieraj! Nie grymasząc i kręcą nosem, ale surowo i bezlitośnie. Nigdy nie możesz być wystarczająco wybredny w kwestiach moralności i ducha. I nigdy nie możesz być wystarczająco konsekwentny gdy mówisz: to jest szlachetne, a to fałszywe, to jest wartościowe, a to tandetne. Oto twoja powinność, skoro jesteś człowiekiem i chcesz zachować to miano.

Sandor Marai [Księga Ziół]

Czytałam ostatnio artykuł o społecznych mediach (facebook, twitter, nk też sie zalicza) i przypomniał mi się ten fragment Księgi Ziół. Artykuł mówił o ludziach, którzy są tak zmęczeni tym "życiem", że wybierają "wirtualne samobójstwo". Ponoć są nawet programy (strony?), które czyszczą za ciebie wszystkie twoje rekordy w bazach danych tych społecznościowych potworów. Badania wykazały, że częste używanie tego "produktu" zwiększa stres. Nie chodzi wcale o złudzenia, jakie powstają w człowieku, który ma 200 fejsbukowych "przyjaciół" a tak naprawdę nikogo nie obchodzi co on porabia, nie mówiąc o zaproszeniu na herbatkę... artykuł opisywał procesy, jakie dzieją się w głowie czytającego to, co inni publikują na swojej "tablicy" - uaktualnienia statusów, komentarze, zdjęcia... otóż mamy podświadomą tendencję do wyolbrzymiania tych faktów, na zasadzie "trawa jest zawsze zieleńsza po u sąsiada". Cudze pozytywne komentarze odbieramy tak, jakby życie tej osoby było o wiele ciekawsze i barwniejsze niż nasze własne. I to powoduje STRES. Bo jak pisał sarkastycznie Monteskiusz: "Jeśli chciałoby się być tylko szczęśliwym, cel osiągnie się szybko, jednak chciałoby się być szczęśliwszym niż inni. A to trudne, ponieważ zwykle uważamy ich za szczęśliwszych, niż są w rzeczywistości." Coś w tym jest, natura ludzka jest jednak beznadziejna... .

(zaczęłam się też zastanawiać czy mój blog też powoduje to u nich stres... bo blog jest taki kolorowy i przyjemny... prawdziwy, zawsze, ale jednak to tylko literacki obrazek... nie piszę za dużo o problemach czy sprawach trudnych, bo te staram się załatwiać po cichu, bezpośrednio między zainteresowanymi osobami... nie piszę też o wszystkim, bo przecież trzeba mieć czas na życie... ale wierzcie mi, poza tyglem kulturowym i przebłyskami szczęścia mam takie samo życie jak każdy inny: praca, dom, pośpiech, złe wybory, przepraszanie, zmęczenie... jak po całym beznadziejnym dniu przełamię rutynę i wyjdzie mi super kolacja czy jakaś refleksja mnie zatrzyma to wtedy napiszę na blogu... wiec mam nadzieję, że nie zniechęcicie się do bloga, proszę, jest mi miło, że ktoś mi towarzyszy czasami... choć wirtualnie...  ale to na inny temat)

Co do fejsbuka i tej jego papki, nie wspominając irytujących programików, które chcą coś instalować, to zauważyłam, że mnie to męczy. Właśnie na zasadzie tego zalewu "barbarzyństwa". Jest kilka pozytywnych stron tej masowości informacji, ale wiem, że zatraca się w tym moja wybredność. Ta, o której pisze Sandor Marai. Zalewa mnie tandeta i rozkoszuję się "byle czym". Pochłaniam informacyjny "fast-food" i rośnie niestrawność.

Zastanawiam się poważnie, czy nie wypisać się. Surowo i bezlitośnie powiedzieć: to jest fałszywe.

O czytaniu

Mało mam czasu na czytanie książek (tak, przyznaję, to internet pożera mój czas na czytanie), ale stanowią one bardzo ważną część mojego życia. Słowo pisane trafia do mnie jak żadne inne, no może z wyjątkiem słowa pięknie zaśpiewanego, więc zawsze będę gromadzić książki. I polecać innym cokolwiek dobrego przeczytam (zakładam, oczywiście błędnie, że każdy ma taką samą wrażliwość na książki jak ja, ale co tam, nie zniechęci mnie nic).

Tę książkę połknęłam z wypiekami w jeden wieczór w angielskim pubie (jedząc i chwilami zerkając na mecz Anglia - Szwecja) i jeden lot (Manchester - Kopenhaga). Nosi tytuł "Ośmieliłam się nazwać go ojcem". Wróciło mnóstwo wspomnień i przeniosła mnie w ona w zupełnie inny świat. Nie chcę z niego wychodzić teraz.

W blogu dorobiłam zakładkę pt "Moja Czytelnia" i tam będzie tworzona lista. Poniekąd żeby nie zaśmiecać głównego bloga (recenzja to często dużo tekstu), a poniekąd po to, żeby można było osobno dodawać recenzje, linki i różne około-książkowe tematy.

Każda nowa książka będzie chyba wspomniana na głównym blogu, ale jeszcze nie wiem jakie są techniczne możliwości w tej dziedzinie, więc nic nie obiecuję. Przetestujemy :)

A na deser zalecenie mistrza słowa, Sandora Maraia, jak należy czytać. Ach, jakie to prawdziwe:

Czytać należy intensywnie. Czasami powinieneś czytać z intensywnością większą od tej, z jaką pisano tekst,  który czytasz. Czytać należy gorliwie, z pasją, z uwagą, bezlitośnie. Autor może paplać, lecz ty czytaj rozumnie; każde słowo, jedno po drugim, tam i z powrotem, wsłuchując się w książkę, wypatrując śladów, które prowadzą w gąszcz, uważając na tajemnicze sygnały, które sam autor mógł przeoczyć, gdy kroczył naprzód w puszczy swojego dzieła. Nigdy nie należy czytać lekceważąco, od niechcenia, jak ktoś kogo zaproszona na królewską ucztę, a on tylko długie końcem widelca w potrawach. Czytać trzeba elegancko, wielkodusznie. Czytać należy tak, jakbyś w celi śmierci czytał ostatnią książkę, którą ci przyniósł strażnik więzienny. Czytać trzeba na śmierć i życie, bo to największy ludzki dar. Pomyśl: tylko człowiek umie czytać.

O wietrze we włosach, Toskanii wokół Malmö i ludzkiej naturze

Moje treningi biegowe zostały właśnie wzbogacone o ... rower. Tak tak, wreszcie mój stary towarzysz dojazdów do pracy (i wszelkiej wrocławskiej komunikacji drogowej) wrócił do łask. Nie wiem czemu dopiero teraz, musiałam dojrzeć chyba do Przestania-Koncentrowania-Się-Tylko-Na-Bieganiu. Musiałam uwierzyć, że trzeba nie tylko biegać żeby być w stanie przebiec maraton.

Mam teraz zamiar jeździć czasem do pracy - o ile Buka pozwoli - a to 30 km w jedną stronę. I to drogami, których jeszcze w ogóle nie znam.

W związku z tym namówiłam mojego męża, żeby mi pokazał część trasy, tak około połowę jeśli się da... nie wiedziałam jak będzie z formą, w końcu nie jeżdziłam takich dystansów od ponad dwóch lat. Poszło rewelacyjnie - łatwo i przyjemnie, nawet żadnych zakwasów nie mam dzisiaj. Zrobiliśmy ponad 46 km, tj. ok 2/3 drogi do pracy i z powrotem. Przejeżdżaliśmy drogą, którą się przecina jak się biega po lesie. Cudowne uczucie - oglądać tę drogę z prędkością 30 km na godziną a nie 10... Czas wycieczki to ok 1 godz 58 minut, ale ostatnie pół godziny w zupełnej ciemności (i bez oświetlenia rowerów...).

Pola Skanii przypominają mi Toskanię. Zielone pagórki, gdzieniegdzie domy, droga wije się między nimi i nie widać co jest za zakrętem. Piękna kraina, żeby tylko trochę więcej winorośli rosło ;)

Przypomniało mi się wszystko. Jak śmigałam po Wrocławiu, na długo przed tym zanim zaczęłam po nim biegać. Ile tysiecy kilometrów tak zrobiłam. Jak to nie wyobrażałam sobie NIE JEŹDZIĆ na rowerze codziennie... Potrafiłam rano robić sobie "przebieżki" rowerowe tylko dlatego, że na cały dzień gdzieś wyjeżdżałam i nie mogłabym potem już jeździć na rowerze...

A tu proszę, pewnego dnia człowiek odstawia rower (bo coś) i mijają dwa lata zanim znowu zacznie...

Natura ludzka jest niesamowicie zmienna...

Wczoraj ta moja natura postanowiła pojechać do pracy we wtorek, i jeździć raz w tygodniu. O ile jutro załatwię sobie możliwość wzięcia przysznica. Zobaczymy czy silnej woli wystarczy, i jak na to wszystko zareaguje Buka.

A może za tym "lenistwem" kryje się coś więcej...?

Ale kiedy wchodzisz do wielkiego lasualbo wychodzisz na pustkowia, albo gdy podróżujesz morzem i twoja dusza wypełnia się uczuciem wspaniałości, nie łudź się: wiedz, że ciebie w głębi serca interesuje tylko człowiek, nic innego. Gwarna kawiarnia jest tak samo ciekawa jak Atlantyk albo Sahara, albo sosnowe lasy w Karpatach. Tak, jeden tylko człowiek, kiedy odsłania swoja istotę albo zdradza tajemnicę, jest ciekawszy niż Mont Blanc. Podziwiaj nieskończoność natury, staraj się żyć w harmonii z własnym charakterem i siłami przyrody, ale nie wstydź się i nie zaprzeczaj, gdy nawet najwspanialszy jej spektakl zdumiewająco szybko przestanie cię interesować i pociagać, jeśli bezpośrednio nie ma nic wspólnego z losem znanych ci ludzi. Romantyczna okolica w ciagu krótkeigo czasu okaże się niezrozumieła i nudna, jeśli na nieskończoną scenę natury nie wejdzie człowiek, jedyy prawdziwy i nigdy nie nużący przedmiot twojej obserwacji i twojego zainteresowania. Twoją sprawą, przeżyciem, rolą, losem na tej ziemi jest człowiek, a nie Mont Blanc." [Księga ziół, S. Marai]

O tym, że trzeba dużo spacerować

Zrobiło się szwedzko-jesiennie. Nie ma tu złotej polskiej jesieni, jest czyste rześkie powietrze (często bardzo chłodne i wietrzne) oraz słońce, po tym oczywiście jak opadnie poranna mgła.

 

Że tak znowu zacytuję Sandora Marai'a.

"Naturalnie,  trzeba zawsze spacerować samemu, co najmnije godzinę, ale lepiej półtorej, a jeśli można - dwie godziny dziennie. Spacer w najbardziej ludzki sposób wyraża rytm życia. Kto spaceruje, nigdzie nie chce dotrzeć, jeśli bowiem wyrusza w drogę z wyraźnym zamiarem, znając cel podróży, ten już nie spaceruje lecz kursuje. Spacerowicz z każdą chwilą przybliża się do celu spaceru, którym nie jest dom albo drzewo, albo piękny widok, lecz właśnie owo powietrzne zetknięcie ze światem. Człowiek, który powoli zlewa się z krajobrazem (...) stopniowo, więc rytmicznie powierza siebie (...) wiecznej rzeczywistości, nieskończonej przestrzeni świata, w każdej chwili czuje, że w czasie spaceru powrócił do domu. W pokoju otaczają cię książki i przedmioty, które przypominają ci o zadaniach i obowiązkach, o pracy, albo o twojej życiowej misji. Kto spaceruje, uwalnia się od swojej pracy, jest sam ze światem (...). Pomyśl tylko, że chodzisz po ziemi i możesz spacerować pod gwiazdami. To wspaniała rzecz."

Ja i Kami dużo chodzimy na spacerki. Trudno je nazwać samotnymi, aczkolwiek troche takie są. No bo póki co większość myśli kłebi się w głowie i nie ma komu powierzyć, śpiewanie Kamyczkowi żeby się nie nudził to sposób na przewietrzenie płuc, ale nie wygadanie się...

A szwedzkie światło jest piękne, póki jest oczywiście. Trzeba się go nachapać zanim przyjdzie prawdziwy listopad... 

 

Aczkolwiek... dzisiaj cały dzień leci mi z nosa dzięki tym spacerkom :( Na naszej placzabawie trzeba się samemu bawić, inne matki wolą siedzieć przed telewizorem chyba...

O tym, że jesteśmy wolni

Kiedy stoisz naprzeciw możnowładców, zawsze myśl o tym, od kogo ci ludzie otrzymali włądzę? I co właściwie mogą uczynić przeciwko tobie. Odebrać ci dobra, wolność, życie? I co potem? Drobniutki mikrob, zakaźna bakteria takze może pozbawić cię życia, które jest kruche i nietrwałe jak życie owadów.
Nie, najpotężniejszy pan nie ma prawdziwej władzy nad twoją duszą, dlatego jest bezradny, jeżeli ty jesteś sprawiedliwy, a on niesprawiedliwy.
Tylko wtedy może uczynić cos przeciwko tobie, jeżeli przyłapie cię na występku, a sam jest sprawiedliwy. Dlatego nie myśl o tym, co powiesz możnowładcy, ani o ty, jak się zachowasz: myśl o tym, że jesteś wolny, dopóki jesteś sprawiedliwy, a możnowładca jest bezsilny wobec twojej prawdy.

Z "Księgi Ziół". Nie wiem czy można cokolwiek dodać do Sandora Maraia, ten człowiek był mistrzem słowa.

Chyba tylko tyle mogę dopisać, że właśnie zostały zerwane wszelkie formalne więzi z Polską i zaczynam uaktualniać CV. Czyli w pewnym sensie - pierwszy dzień mojego nowego całkiem emigracyjnego życia.

O tym, że ćwiczenia cielesne nie zawsze są zdrowe

jak to pisał Sandor Marai w swojej "Księdze Ziół"...
(na nowo ją odkrywam, więc pewnie pojawi się więcej wpisów w tym kontekście)

Marai pisał, że ćwiczenia nie czynią żadnego dobra, gdyż odciągają go od jego pracy, że to nie jego rzecz zachować młodość i zdrowie wmyśl próżności, że zadaniem człowieka jest jego misja duchowa

to wszystko prawda, choć napisana sto lat temu...

gdy biegam moja misja duchowa cierpi, bo nie spędzam tego czasu z mężem i dzieckiem, ani nawet na pracy duchowej czy fizycznej... a dodatkowo po biegu cierpi mój kregosłup :(
a potem cierpi moje dziecko, bo nie mam siły go podnieść czy utulić, wiec w ostatecznym rozrachunku wszystko cierpi...

czy to znaczy, że mam pogonić bieganie w cztery diabły...? a moze to tylko zemsta zaniedbanego organizmu?

bo jak pisze Marai w innym fragmencie swpjej Księgi Ziół:

"dwojako możesz zawinić przeciwko ciału: rozpustą lub tchórzliwą, próżną i obrażoną ascezą. Nie wytrzyma żadnej z nich, przekornie i definitywnie odpowie na obrazę. Ciało znosi jedynie szczerość"